Ons verhaal
Eén familie, één trage oogst.
Vanilla Farmer Bali is geen merk dat zo gepland was. Het is wat Gustu opbouwde toen er niets anders te doen was, en wat zijn familie nog steeds elke dag met de hand doet.
Toen alles stilviel
Geen gasten, geen werk, wel een stuk land.
Toen Bali dichtging door de pandemie, werd het stil op het eiland. Het werk waar families hier van leven, de gasten, de chauffeurs, de kleine winkels, hield gewoon op.
Gustu had geen ander werk om naar terug te gaan. Wat hij wel had, was het familieland van zijn moeder in Pandak Bandung, tussen de rijstvelden. Zijn vader komt van een half uur verderop, dit is het dorp van zijn moeder. Dus begon hij aan iets dat pas na jaren iets zou opleveren: hij plantte vanille.
Een trage plant leren kennen
Drie jaar tot de eerste bloem.
Vanille is een klimmende orchidee. Hij heeft grond nodig waar water weg kan, bomen om zich aan vast te houden, en vooral schaduw: in de volle zon verbranden de bladeren. Gustu laat de ranken in dadap-bomen klimmen, waarvan de bladeren vroeger de koeien van de familie voedden. Een jonge stek kan er twee tot drie jaar over doen voordat hij voor het eerst bloeit.
In die jaren leerde Gustu alles door het gewoon te doen: welke bomen de goede schaduw geven, hoe nat de grond mag zijn, hoe je een boon droogt zodat hij zacht en geurig blijft. Nu komen bezoekers die zelf vanille kweken hem om raad vragen.
Een familiebedrijf
Elke boon gaat door dezelfde handen.
Gustu, Monica en de familie doen alles zelf. Ze bestuiven 's ochtends, plukken de rijpe peulen, drogen ze thuis, sorteren ze op lengte, sluiten de zakjes af en plakken er de rode sticker op met hun eigen telefoonnummer.
Als er gasten komen, lopen ze met hen door de tuin. Daarna is er iets te drinken, iets zoets, en tijd voor elke vraag.
Wat er nu komt
Cacao tussen de vanille.
Koeien leveren niets meer op, dus de dadap-bomen raken hun tweede taak kwijt. Het plan van Gustu: cacao kweken tussen de vanille. De cacaobomen geven de schaduw die de ranken nodig hebben, en later een tweede oogst.
De jonge cacao is nog klein. Hij heeft nog anderhalf jaar nodig, misschien twee, voordat hij het van de dadap kan overnemen. Zoals Gustu zegt: we weten niet wat de toekomst brengt. We proberen het gewoon.
Hoor het van hem
Het verhaal, met de stem van Gustu.
Opgenomen op de boerderij in oktober 2026. Zet het geluid aan. Gustu spreekt Engels, de ondertiteling is in zijn eigen woorden.
Bewust klein
Weinig mensen vinden deze plek. Dat is het mooie, en het moeilijke.
Omdat bijna niemand ervan weet, blijft de boerderij lokaal en rustig. Een touringcar zie je hier niet.
Maar een kleine boerderij voelt ook elk droog seizoen. Bezoekers en de bonen die ze mee naar huis nemen, houden de boerderij draaiende.
“We vinden het fijn om je te ontmoeten, en we leren er zelf ook iets van.”
Gustu, in een antwoord aan een gast op Google